Performativity : Video Showcase 2006

12 ตุลาคม – 4 พฤศจิกายน 2549
Performativity : Video Showcase 2006

ศิลปิน:
มนตรี เติมสมบัติ (ไทย)
ชนกนันท์ ติรกาญจนา (ไทย)
พิชญพงษ์ พิศพาร (ไทย)
RathKnotPath (ไทย)
ลี เวน (สิงคโปร์)
อันดรี เวสชเลอร์ (สิงคโปร์)
อุริค เลียว (สิงคโปร์)
อนา พราแวคคิ (สิงคโปร์)
มิตช์ การ์เซีย (ฟิลิปปินส์)
ชารอน ชิน และอิสคานดาร์ ราซัค (มาเลเซีย)

ภัณฑารักษ์:
ธนาวิ โชติประดิษฐ
ไครุดดิน โฮรี
มนุพร เหลืองอร่าม

ศิลปะสื่อการแสดงสดเป็นงานที่มีลักษณะเฉพาะกาล คือเกิดขึ้นและจบลงภายในช่วงเวลาและสถานที่ที่เฉพาะเจาะจง การขยายไปสู่รูปแบบวิดีโอจึงเป็นการแปรสภาพศิลปะสื่อการแสดงสดให้มีมิติที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น ด้วยความสามารถในการจัดการกับภาพเคลื่อนไหวของสื่อวิดีโอ การเคลื่อนไหวจริงของศิลปินสามารถปรับเปลี่ยนให้เป็นไปตามความต้องการชนิดที่ในการแสดงจริงไม่อาจกระทำได้ การตัดต่อช่วยให้ความเป็นไปได้ในการนำเสนอภาพที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้ในโลกของความเป็นจริงกลายเป็นความจริงขึ้นมา ศิลปะสื่อการแสดงสดในรูปแบบวิดีโออาจไม่ใช่เรื่องใหม่ในประวัติศาสตร์ศิลปะ แต่ก็ยังคงความคลุมเครืออยู่ไม่น้อย PERFORMATIVITY นำเสนอผลงานสื่อการแสดงสดในรูปแบบวิดีโอของศิลปินในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การทำงานอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่เดือนธันวาคม 2548 ทำให้เราพบว่าบางพื้นที่มีข้อจำกัดที่เราคาดไม่ถึง ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ผลงานจากหลายประเทศ แต่เราก็ได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางศิลปะของประเทศเพื่อนบ้าน

ความเข้าใจเกี่ยวกับศิลปะชนิดนี้มีความเหลื่อมล้ำอยู่มาก แต่การตีความออกไปต่างๆ นานาเช่นนี้เป็นเรื่องเชิงบวก ที่ทำให้เราได้ผลงานที่หลากหลาย ทว่า ผลงานทุกชิ้นต่างก็เชื่อมโยงกันด้วยการอาศัย “ร่างกาย” เป็นหลักในการสื่อสาร ผลงานของ Lee Wen (สิงคโปร์) ซึ่งเป็นศิลปินอาวุโสแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความพยายามที่จะใช้การถ่ายทำเข้ามาสนับสนุนงานสื่อการแสดงสด ผลงานชิ้นนี้ราวกับเป็นรายการทีวี ในขณะที่การทำงานของศิลปินรุ่นใหม่อย่าง RathKnotPath (ไทย) นั้นคาบเกี่ยวอย่างมากกับการเป็นหนังสั้น ส่วน Urich Lau (สิงคโปร์) ก็ดูราวกับเป็นศิลปะวิดีโอที่นำเสนอภาพซ้ำๆ แบบเสมือนจริง การจัดการกับภาพของสื่อวิดีโอยังเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างมากในผลงานของ Ana Prvacki (สิงคโปร์) และ Mitch Garcia (ฟิลิปปินส์)ผลงานของทั้งสองต่างก็สอดแทรกการเล่าเรื่องด้วยตัวอักษรควบคู่ไปกับการเล่าเรื่องด้วยร่างกายและการกระทำ ส่วนผลงานชนกนันท์ ติรกาญจนา (ไทย) เป็นการนำเสนอการกระทำของตัวเองล้วนๆ ผ่านมุมกล้องที่แน่นิ่ง เช่นเดียวกับผลงานของพิชญพงษ์ พิศพาร (ไทย) ที่มีแค่ภาพการเคลื่อนไหวของมือเท่านั้น ศิลปินรุ่นใหม่เหล่านี้ต่างก็สร้างผลงานที่จบลงในระยะเวลาอันสั้น แต่ศิลปินบางคนก็ใช้ความเป็น time-based art ของงานวิดีโอสร้างผลงานที่กินเวลานานอย่างเช่น Andree Weschler (สิงคโปร์) และมนตรี เติมสมบัติ (ไทย) ที่ผู้ชมจะต้องจ้องมองโดยอาศัยความอดทน และในยุคปัจจุบันที่การถ่ายทำวิดีโอทำได้โดยใช้เพียงโทรศัพท์มือถือ ผลงานที่เป็นการสร้างร่วมกันระหว่าง Sharon Chin และ Iskandar Razak (มาเลเซีย) ก็ได้แสดงให้เห็นถึงความง่ายดายในการค้นหาเครื่องมือเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันมาสร้างงานศิลปะ จากการจัดฉากและเตรียมการที่ซับซ้อนสู่ความเรียบง่าย PERFORMATIVITY ได้นำเสนอมุมมองและรูปแบบที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้วต่อสิ่งที่เรียกว่า “ ศิลปะสื่อการแสดงสดในรูปแบบวิดีโอ”

PERFORMATIVITY เปิดฉายรอบปฐมทัศน์ที่แกลเลอรี่ เว่อร์ (กรุงเทพ) และจะสัญจรไปยังพื้นที่ต่างๆ ในเมืองไทย, สิงคโปร์, เวียดนาม และพื้นที่อื่นๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Print Friendly